ನೆಲಸಮವಾದ ಗೋಡೆಗಳು, ತೆರೆದ ದಾರಿಗಳು, ಬಿಚ್ಚಿದ ಜಗತ್ತು!

ಇವತ್ತು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಕಾಲವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ್ದ ಭಾಷೆಯ ಭೀತಿಯೂ ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಪರದೇಶದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಆ ದೈತ್ಯ ಬೋರ್ಡ್‌ಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುವ ಕಾವಲುಗಾರರಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಈಗ, ನಮ್ಮ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಒಂದಿಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲೋ, ರೋಮ್‌ನ ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನಲ್ಲೋ ನಿಂತು ನಾವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಆಡಿದ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿನವರ ಭಾಷೆಗೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವಾಗ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಂತ್ವನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಪ್ರವಾಸ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಊರುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ನಾವೇ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಅಂದು ಭಾಷೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಪರಿಚಿತ ನಗರವೂ ಒಂದು ನಿರುತ್ತರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಂತೆ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು, ಆ ಗೋಡೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಗಿವೆ. ಇಟಲಿಯ ಫ್ಲಾರೆನ್ಸ್ ನಗರದ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅಲ್ಲಿನ ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಾಗ, ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈಗ ಯಾವ ನಿಘಂಟಿನ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ಭಾಷೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ನಾವೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಂತಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಮಾರಕವಾದ 'ಬಾಟಲೀಪುತ್ರ'ರು!

ಈಗ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಹಣೆಬರಹ ಬದಲಾಗುವುದೆಂದರೆ ಇದೇ ಇರಬೇಕು. ಮೈಸೂರಿನ ಅರಮನೆಯ ತಂಪು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸವಿದ ಜೀವ, ಹಂಪಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ರಥದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಿವಿಯಾದ ಮನಸು, ಇವತ್ತು ಯಾವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಭಾಷೆಯ ಗಡಿರೇಖೆಗಳು ಮಸುಕಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯೂ ನಮಗೆ ಪರಕೀಯ ಅನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕದ ಸ್ಕೈಸ್ಕ್ರೇಪರ್‌ಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಜಪಾನಿನ ಬುಲೆಟ್ ಟ್ರೇನ್ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತಾಗಲೋ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡಿಗ ಹೆದರಿ ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ತನ್ನದೇ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಷ್ಟೇ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಪ್ರವಾಸ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ತಲುಪುವ ಧಾವಂತವಲ್ಲ, ಅದು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಗುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಸ್ಮಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ಭಾಷೆಯ ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದುಹೋಗಿರುವ ಈ ಹೊಸ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿಯೂ ಒಬ್ಬ ಕವಿಯಾಗಬಲ್ಲ ಆಪ್ತತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಕೈಲೊಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೊಂದು ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಸರೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುವಾಗ, ವೀಸಾ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣವೇ ನಮ್ಮ ಕಾಲಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಜತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಲು ಇವತ್ತಿನ ಕಾಲ ನಮಗೆ ವಿಶಾಲ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ಭಾಷೆಯೆಂಬುದು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು, ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಿದೆ. ಹಳೇಬೀಡಿನ ಹೊಯ್ಸಳೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಶಿಲ್ಪಕಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಳೆದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕನ್ನಡಿಗನೊಬ್ಬ, ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಟೈಮ್ಸ್ ಸ್ಕ್ವೇರ್‌ನ ಗಿಜಿಗುಡುವ ಜನಸಂದಣಿಯ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತರೂ ಇವತ್ತು ಕಂಗಾಲಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಂಗೈಲಡಗಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇಯರ್‌ಬಡ್ಸ್ ಇಂದು ಕೇವಲ ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಜಾಗತಿಕ ನಾಗರಿಕನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿ.

ಎದುರಿಗಿರುವ ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಏನೇ ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ಅದನ್ನು ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಹಳೇಬೀಡಿನ ಆಪ್ತ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿ ಕಿವಿಗೆ ಉಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇತ್ತ ಇವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆಡಿದ ಮಾತು, ಅತ್ತ ಆತನಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯೆಂಬುದು ತನ್ನ ದರ್ಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕೇವಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿಸುವ ಒಂದು ವಾಹಕವಷ್ಟೇ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಭಾಷೆಯ ಯುದ್ಧ ಗೆಲ್ಲುವ ಸಾಹಸವಾಗಿತ್ತು. ಇವತ್ತದು ಕೇವಲ ಸಂವಹನದ ಸುಲಭ ಕಲೆಯಾಗಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಭಾಷೆಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋದರೂ ತಾಯ್ನುಡಿಯ ಹೆಮ್ಮೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅನಾಥಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬಲ್ಲ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಇಂದಿನ ವಿಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದೆ. ಮುಖಾಮುಖಿ ಸಿಗುವ ಅಪರಿಚಿತನೂ ಇವತ್ತು ಪರಕೀಯನಲ್ಲ, ಆತನೂ ನಮ್ಮವನೇ ಅನಿಸುವ ಆಪ್ತತೆಯನ್ನು ಈ ಪುಟ್ಟ ಯಂತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ಟೋಕಿಯೊದ ಶಿಂಜುಕು ಅಥವಾ ಶಿಬುಯಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದ ಆ ದೈತ್ಯ ಜನಸಂದಣಿಯ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಾಗ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಸುತ್ತಲೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಾಂಜಿ ಲಿಪಿಯ ಬೋರ್ಡ್‌ಗಳು, ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಧಾವಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಮುಖಗಳು. ಅಂಥ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗದೇ, ಒಬ್ಬ ಜಪಾನಿ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನಮ್ಮದೇ ಮಣ್ಣಿನ ಸೊಗಡಿನ 'ಗುರು, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀಯಾ...?' ಎಂಬ ಆಪ್ತ ಸಂಬೋಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ದಾರಿ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಇವತ್ತು ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (ಎಐ). ನಾವು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆಡುವ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ತರಂಗಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ಕೇವಲ ಹತ್ತೇ ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಾನೀಸ್ ಭಾಷೆಯ ವಿನಮ್ರ ಶಬ್ದಗಳಾಗಿ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕಿವಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಚಮತ್ಕಾರ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ ಜಪಾನೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ದಿಕ್ಕು-ದಿಸೆಯ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ನಿಖರವಾದ, ಸೊಗಸಾದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ತಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಗೂಗಲ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಲೇಟ್, ಡೀಪ್‌ಎಲ್ (DeepL) ನಂಥ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಹಾಗೂ ರಿಯಲ್-ಟೈಮ್ ಅನುವಾದ ಮಾಡುವ ಇಯರ್‌ಬಡ್ಸ್‌ಗಳು ಇಂದು ಭಾಷಾ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿಸಿವೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಎಂಬುದು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗಿತ್ತು. ಭಾಷೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯು ಆ ಮಿತಿಯ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿದೆ. ಇಂದು ಪ್ರವಾಸ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಪಯಣವಲ್ಲ, ಅದು ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕರತಲಾಮಲಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದ್ಭುತ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದ ನಡಿಗೆ. ಭಾಷೆಯ ಗಡಿ ಕರಗಿದಾಗ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಗಲಿಯಂತೆ ಆಪ್ತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ, ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯೆಂಬುದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ 'ವಿಲನ್' ಅಲ್ಲ. ಆ ರಿಯಲ್-ಟೈಮ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಲೇಷನ್ ಉಪಕರಣಗಳು ಈ ಭಾಷೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿ ಕೆಡವಿ ಹಾಕಿವೆ ಎಂದರೆ, ಜಗತ್ತೀಗ ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಂತಾಗಿದೆ. ಹಾಂಗ್‌ಕಾಂಗ್‌ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೆಲೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಲಂಡನ್ನಿನ ಹೈಡ್ ಪಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೋ ದಾರಿ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ನಮಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಕಂಪು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯನ್ನೂ ಇಂದು ಅನ್ವೇಷಿಸಬಹುದು.

ನಿಜ, ಭಾಷೆ ಬಾರದು ಎಂಬ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಮುದುರಿ ಕೂರುವ ಕಾಲ ಈಗ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ ಸೇರಿದೆ. ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದ್ದರೂ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ಭೀತಿಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅಪರಿಚಿತ ಸದ್ದಿನ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದಲೋ ತಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸದ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ನೈಜ-ಸಮಯದ ಭಾಷಾಂತರ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದಾಹಕ್ಕೆ ನಿರಂತರ ಇಂಧನ ತುಂಬುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ಹೊಸ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಹಾರಲು ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿ ನೀವು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಐಫೆಲ್ ಟವರ್‌ನ ಬುಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಲಿ, ನಿಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯ ಹೆಮ್ಮೆಯೊಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಬಲ್ಲದು. ಇವತ್ತು ಭಾಷೆಗೆ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಡಿಗಳಿಲ್ಲ, ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಲಿಪಿಯ ಮಿತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಎಂಬ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮಷಿನ್ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿದ್ದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದೇಶಿಯನೂ ನಿಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವನಷ್ಟೇ ಆಪ್ತನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ ಕೋಡ್‌ಗಳ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅದು ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೂ ಪರಸ್ಪರ ಬೆಸೆಯುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಗೆಳೆಯನಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಸಂವಹನದ ಹಿಂದಿರುವ ಶುದ್ಧ ಭಾವನೆ ಮಾತ್ರ. ಭಾಷೆಯ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಗಿರುವ ಈ ಅದ್ಭುತ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ತವಕವಿದ್ದರೆ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವ ಛಲವಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನು ನಿಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂದಿಗಿಂತ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ. ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿ, ಜಗತ್ತು ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ!

ಇಂದಿನ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ 2036ರ ವೇಳೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಸಂವಹನದ ಹೊಸ ಶಕೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬಹುದು. ಅಂದು 'ಭಾಷೆ' ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಿನ್ನೆಲೆ ತಂತ್ರಾಂಶವಾಗಿ (Background Software) ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮೈಸೂರಿನ ತಂಪು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ, ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಷೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ತಜ್ಞನೊಂದಿಗೋ ಅಥವಾ ಜರ್ಮನಿಯ ಲ್ಯಾಬ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ವಿಜ್ಞಾನಿಯೊಂದಿಗೋ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ನಿರಾಳವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಬಹುದು.

ಅಂದು ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಅದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸ, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ಜಾಗತಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಾಂತರಗೊಳ್ಳಲು ಕಾಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅದು ನಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯೂ ನಮಗೆ ಪರಕೀಯ ಅನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಲಂಡನ್, ಟೋಕಿಯೋ ಅಥವಾ ಬರ್ಲಿನ್ ನಗರಗಳು ನಮ್ಮ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಬೋಗಾದಿ, ಮೈಸೂರಿನ ಸರಸ್ವತಿಪುರಂ ಅಥವಾ ಶಿರಸಿಯ ಗುರುನಗರ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬಡಾವಣೆಯಷ್ಟೇ ಆಪ್ತವಾಗಿ, ಪರಿಚಿತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಂತಿಮ ಗೆಲುವು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ—ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸದೇ, ಆ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಆಕಾಶವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ 'ವಸುಧೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ' ಆಗಲಿದೆ. ಭಾಷೆಯ ಗರ್ವ ಮುರಿದು ಭಾವನೆಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುವ ಆ ಅದ್ಭುತ ಭವಿಷ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕಾಯಲೇಬೇಕು.

ಭಾಷೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರು. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅವರ ಭಾಷೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ನಾವು ಅಡವಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆ ಅಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯ ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಥವಾ ವಿಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಕನ್ನಡದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ.

ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನಕ್ಷೆ ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಕಿವಿಯೊಳಗಿನ ಪುಟ್ಟ ಯಂತ್ರವೊಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಸ ನಿಘಂಟಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿಗನಿಗೆ ಜಗತ್ತು ಸುತ್ತಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸುವರ್ಣ ದಿನಗಳು ಇನ್ನೊಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಪರದೇಶದ ಅಪರಿಚಿತ ಗಲ್ಲಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುವ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯ ಸುರಂಗಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿ ಉಳಿಯದೇ, ನಮ್ಮ ನೆರಳಿನಂತಿರುವ ಭದ್ರಾ ಭೀಮನಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗದೇ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮುದುರಿ ಕೂರುವವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡನಂತೆ.

ಪ್ರವಾಸ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ರೈಲು, ವಿಮಾನಗಳ ಭೌತಿಕ ಪಯಣವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ವಿಸ್ಮಯಗಳ ಜತೆ ಬೆಸೆಯುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಜಪಾನಿನ ಚೆರ್ರಿ ಬ್ಲಾಸಮ್ ಹೂವಿನ ಕಂಪನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಇತಿಹಾಸದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಿವಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ, ಇವತ್ತು ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮದೇ ಕನ್ನಡದ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂಥದೊಂದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕಾಲಘಟ್ಟ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತು ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಪ್ತವಾಗಿ, ನಮ್ಮದೇ ಊರಿನ ಬಡಾವಣೆಯಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುವಾಗಲೂ ಹೊರಡದ ಮನಸು ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪಿತ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವುದೇ ಜಗತ್ತಿನ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕಾಲುಗಳಿರುವುದೇ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು. ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕ ನಮಗಾಗಿ ರಾಜಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಹಾಸಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಹೊರಬೀಳದಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ ಪುಸ್ತಕದಂತೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ.