ತ.ನಾಡು ದೇಗುಲಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬ್ಯಾನ್ : ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೂ ಪಾಠವಾಗಲಿ!

ತಿರುಗನ ಕನಸು

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಎಂದರೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಹೊಸ ಊರಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ನಿಸರ್ಗದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ನೈಜ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಪ್ರವಾಸದ ಏಕೈಕ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಹಾಗೂ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ಈ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಪ್ರವಾಸಿಗನಿಗೆ ತಾನು ತಲುಪಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿ, ಆ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. 'ನಾನು ಈ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು, ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ 'ಲೈಕ್ಸ್', 'ಕಮೆಂಟ್ಸ್' ಹಾಗೂ 'ಫಾಲೋವರ್ಸ್' ಗಳಿಸುವುದೇ ಪ್ರವಾಸದ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಬುಲವಾಯೋದ ವಿಶಾಲ ಬೀದಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳು

ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಜಲಪಾತ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕೋಟೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಶಾಂತ ದೇವಾಲಯಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ಮತ್ತು ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡುವ ಕಸರತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನೈಜ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾಸವು ಇಂದು ಸ್ವಯಂ ಅನುಭೂತಿಯ ಹಾದಿಯಾಗುವ ಬದಲು, ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನದ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿರುವುದು ದುರಂತ.

ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದರೆ ಅದರ ಶಾಂತತೆ ಮತ್ತು ಮಧುರ ನಾದ. ನೊರೆಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಜಲಪಾತದ ಭೋರ್ಗರೆತದಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಸಕಲ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮಚ್ಛಾದಿತ ಶಿಖರಗಳ ನಡುವೆ ಕೇಳಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮಧುರ ಕಲರವವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಪೂರ್ವ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಈ ದಿವ್ಯ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಲಪಾತದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಾದವನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಬದಲು, ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಕೃತಕವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ಇಂದಿನ ಫ್ಯಾಷನ್ ಆಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಹಿಮಾಲಯದ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಬದಲು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಡ್ರೋನ್ ಹಾರಿಸಿ ಅದರ ಕಿರಿಕಿರಿ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದ ನೈಜ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿಸರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಹೊರತು, ನಮ್ಮ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ಬಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಗದ್ದಲವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರೆ, ಪ್ರವಾಸದ ನೈಜ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೌನ, ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ತಾಣಗಳು ಇಂದು ಕೇವಲ ಉಚಿತ 'ಶೂಟಿಂಗ್ ಸೆಟ್'ಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜಲಪಾತಗಳ ತಟ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕೋಟೆಗಳ ಮಡಿಲು, ಕಡಲತೀರಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತ ಹಾಗೂ ದೇವಾಲಯಗಳ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಪಥಗಳೂ ಸಹ ಈ 'ರೀಲ್ಸ್ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ' ವಿನಾಯಿತಿ ಪಡೆದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಕೈಗೆಟುಕುವ ಬೆಲೆಯ ಶೂಟಿಂಗ್ ಪರಿಕರಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಿನಿಮಾ ನಟ-ನಟಿಯರು ಅಥವಾ ವೃತ್ತಿಪರ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಾಣದ ನೈಜ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಪ್ರೊಫೈಲ್‌ಗೆ ಕಂಟೆಂಟ್ ಹುಡುಕುವುದೇ ಅವರ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.

ಒಂದೇ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ‘ಟೇಕ್’ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಇತರ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಂಥ ಆವರಣಗಳಲ್ಲೂ ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ನೈಜವಾಗಿ ಸ್ಥಳದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಬರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಈ ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ಅಶಿಸ್ತು ಅಪಾರ ನಿರಾಶೆ ತರುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸ್ಥಳಗಳ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಯಂ ಶಿಸ್ತು ಹಾಗೂ ಬಿಗಿಯಾದ ನಿಯಮಗಳ ಜಾರಿ ತೀರಾ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸ್ಥಳದ ನೈಜ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಪ್ರವಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಘಟ್ಟ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಹಗಲುಗನಸಾಗಿದೆ. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ ಕೊಡುವವರ ನೂಕುನುಗ್ಗಲು, ರೀಲ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಸಂಗೀತ ಹಾಕಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವವರ ಗದ್ದಲವೇ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಮಾರಕದ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿರಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ದಂಡೆಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಾಗಿರಲಿ—ಶಾಂತಿಯಿಂದ ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಫೊಟೋ, ರೀಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿನ 'ಲೈಕ್ಸ್' ಹುಚ್ಚು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಾಹಸವನ್ನಾಗಿಸಿದೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ವೈರಲ್ ಆಗುವ ದುರಾಸೆಗಾಗಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಎತ್ತರದ, ಅಪಾಯಕಾರಿ ಬಂಡೆಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು, ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಜಲಪಾತದ ನೀರಿನ ಸೆಳೆತವಿರುವಲ್ಲಿ ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆಯುವುದು ಹಾಗೂ ರೈಲು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಸಾಹಸ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಈಗೀಗ ಫ್ಯಾಷನ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯಕ್ಕೆ ನೇರ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದಂತೆ. ಇಂಥ ಅತಿರೇಕದ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ಅನಾಹುತಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯು ಭದ್ರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಇಡೀ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣವನ್ನೇ ಬಂದ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಬರುವ ನೈಜ ಹಾಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆ ಮತ್ತು ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜತೆಗೆ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥಳೀಯರ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೂ ಇದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ದೇವಾಲಯಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಭಕ್ತಿ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚೇತನದ ಪವಿತ್ರ ಕೇಂದ್ರಗಳು. ಮದುರೈ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಅಮ್ಮನ್, ತಂಜಾವೂರಿನ ಬೃಹದೀಶ್ವರ ಹಾಗೂ ರಾಮೇಶ್ವರಂನಂಥ ಮಹಾನ್ ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತರು ಬರುವುದು ಮನಸಿನ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಅನುಭೂತಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ 'ರೀಲ್ಸ್' ಸಂಸ್ಕೃತಿ ದೇವಾಲಯಗಳ ಆವರಣದಲ್ಲೂ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಅನಾಹುತ ಹಾಗೂ ಮುಜುಗರದ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ತಮಿಳುನಾಡು ಸರಕಾರವು ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿದೆ.

ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಮತ್ತು ಸಮಯೋಚಿತ ಕ್ರಮ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಫೊಟೋ ಶೂಟ್ ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋ ಚಿತ್ರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಬೀಳುವುದರಿಂದ, ದೇವಾಲಯಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚೌಕಟ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್‌ಗಳು ಹಾಗೂ ರೀಲ್ಸ್ ಹಾವಳಿಯಿಲ್ಲದೇ ಭಕ್ತರು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮಸ್ಥಳ, ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ, ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ಹಾಗೂ ಮುರುಡೇಶ್ವರದಂಥ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಮುಖ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಅಶಿಸ್ತು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ರಾಜಗೋಪುರದ ಮುಂದೆ, ಸುಂದರವಾದ ಕೆತ್ತನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತು ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಭಕ್ತರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲೂ ತಕ್ಷಣ ಮೊಬೈಲ್ ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಹಿಮಾಲಯದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಕೇದಾರನಾಥ ಮತ್ತು ಬದರಿನಾಥಗಳಿಗೆ ಮೈ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಜನರು ಸಾಹಸಪಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಅನುಭೂತಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ, ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಈ ದುರ್ಗಮ ಧಾಮಗಳಲ್ಲೂ ಇಂದಿನ ‘ರೀಲ್ಸ್ ಕಲ್ಚರ್’ ಮಿತಿಮೀರಿದೆ. ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಜೋಡಿಗಳು ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಫೊಟೋಶೂಟ್ ಮಾಡುವುದು, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಕುಣಿದು ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದ ಇಂಥ ಅಶಿಸ್ತನ್ನು ತಡೆಯಲು ಉತ್ತರಾಖಂಡ ಪೊಲೀಸರು 'ಆಪರೇಷನ್ ಮರ್ಯಾದಾ' ನಡೆಸಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡರು. ಆದರೂ ಕೇವಲ ಕಾವಲು ಅಥವಾ ದಂಡದಿಂದ ಈ ಅತಿಯಾದ ಆಡಂಬರವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ನಿಷೇಧ ನಿಯಮ ಜಾರಿಯಾಗದ ಹೊರತು, ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಬರುವ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಅನುಭವ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟ್, ಬಿಸಿಲೆ ಘಾಟ್, ಜೋಗ ಜಲಪಾತ ಹಾಗೂ ಮಡಿಕೇರಿಯ ರಸ್ತೆ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ತೀವ್ರ ಸಂಚಾರ ದಟ್ಟಣೆ ಉಂಟಾಗುವುದಲ್ಲದೇ, ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ಜತೆಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಬಿಸಾಡುವ ಅಶಿಸ್ತು ಕೂಡ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಹಂಪಿ, ಬಾದಾಮಿ, ಗೋಲ್ ಗುಂಬಜ್, ಬೇಲೂರು, ಹಳೆಬೀಡು, ಐಹೊಳೆ, ಪಟ್ಟದಕಲ್ಲು ಮುಂತಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಮಾರಕಗಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಪೋಸ್ ಕೊಡುವುದು, ಪ್ರಾಚೀನ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯುನೆಸ್ಕೋ ಪಾರಂಪರಿಕ ತಾಣವಾದ ಹಂಪಿಯ ಶಾಸನಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಬಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿ ವಿಡಿಯೋ ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿದೆ.

ಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ತಾಣಗಳ ನೈಜ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ತರಲು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳ ಜಾರಿ ತೀರಾ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ‘ಫೋನ್ ರಹಿತ ವಲಯ’ಗಳನ್ನು (No-Phone Zones) ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಯಲು, ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲೇ ಸುರಕ್ಷಿತ ‘ಮೊಬೈಲ್ ಡೆಪಾಸಿಟ್ ಕೌಂಟರ್’ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಫೋನ್‌ಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೇ ದೈವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಇನ್ನು ಜಲಪಾತಗಳು, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡಗಳು ಮತ್ತು ಕಡಲತೀರಗಳಂಥ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ ಫೊಟೋ-ವಿಡಿಯೋಗ್ರಫಿಗಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ 'ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ವಲಯ'ಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವವರಿಗೆ ಭಾರಿ ಮೊತ್ತದ ದಂಡ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ಪದೇಪದೆ ನಿಯಮ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವವರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್‌ಗಳನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಜಪ್ತಿ ಮಾಡುವ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಶಾಸನಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ನಿಯಮಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಗದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೇ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಮೂಲಕ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಯಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು, ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಮರಳಿ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಪ್ರಶಾಂತ ಪರಿಸರ ನಮಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಲು ಇವೆಯೇ ಹೊರತು, ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ 'ಲೈಕ್ಸ್' ಗಳಿಸಲು ಅಲ್ಲ. ನಾವಿಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ನೈಜ ಪ್ರಪಂಚದ ಸುಂದರ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ತಮಿಳುನಾಡು ಸರಕಾರದ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರವು ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವಂತಾಗಲಿ. ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಆದಾಯ ತರುವ ಉದ್ಯಮವಲ್ಲ, ಅದು ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಮೌನ ಮರಳಿ ತರಲು ಕಠಿಣ ಕಾನೂನುಗಳು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿವೆ.