ಧ್ರುವನನ್ನು ನಕ್ಷತ್ರ ಮಾಡಿದ ಆ ಪಯಣ

ಪುರಾಣ ಪ್ರಯಾಣ

ಆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಚಿನ್ನದ ಕಂಬಗಳು, ಉದಾತ್ತರು ಹಾಗೂ ಸೇವಕರ ನಗುವಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಪ್ರಾಂಗಣಗಳು ಎಲ್ಲವೂ. ರಾಜ ಉತ್ತಾನಪಾದನ ಭವ್ಯವಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮಗನೇ ಧ್ರುವ. ಆ ವೈಭವದ ನಡುವೆಯೂ ಧ್ರುವನಿಗೆ ಏನೋ ಅಸಮಾಧಾನ, ವಿಷಾದವಿತ್ತು. ಅವನ ತಂದೆಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಿರಿಯ ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಗನ ಮೇಲಿದ್ದಷ್ಟಲ್ಲ. ಧ್ರುವನಿಗೆ ಅದು ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ತಿರಸ್ಕಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ದುಃಖವು ಅವನ ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವ ಗಾನ

ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗನನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಲಿನ ಮೇಲೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಧ್ರುವನ ಹೃದಯವು ತುಂಬಿಬಂತು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಡಲನ್ನೇರಿ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ. ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನವೇ, ಅವನ ಸಾಕುತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ತಡೆದಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಧ್ರುವನಿಗೆ ಬೇಸರವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು. ಅವಳ ಮಗ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, ಮತ್ತು ಅವನು ಅಂತಹ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಳು. ಆಸ್ಥಾನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಧ್ರುವನಿಗೆ ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿದ್ದು ಅವನ ತಂದೆಯ ಮೌನ.

ಅಪಮಾನಿತನಾಗಿ ಧ್ರುವನು ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿಬಂದನು. ಅವನು ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋಡಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ತಾಯಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿದಳು. ಅವಳಿಗೂ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆದರೆ, ದ್ವೇಷ ತೋರುವ ಮನಸು ಆಕೆಯದ್ದಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಧ್ರುವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದಳು. ಪರಮಾತ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ಯಾರ ಕೈಯನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಯಾರೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಧ್ರುವನು ಬಯಸುವುದಾದರೆ, ಅವನು ಭಗವಂತನ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.

ಆ ಮಾತುಗಳು ಬಾಲಕನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯೇ, ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ಧ್ರುವನು ರಾಜಭೋಗಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಅಪರಿಚಿತ ಪ್ರಪಂಚದ ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದನು. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಹೊರಗಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡುಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಎಲೆಗಳ ಚರಪರ ಶಬ್ದ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವ ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ಸ್ವರಗಳು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅವನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಯ ಮೂಡಿದರೂ, ಅವನ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬಲವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಹುಡುಕಾಟ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರಿಂದಲೂ ಇಳಿಸಲಾಗದಂಥ, ಯಾರೂ ದೂರ ಸರಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಧ್ರುವನು ಜ್ಞಾನಿ ಮುನಿಗಳ ಗುಂಪೊಂದನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಅವರು ಅವನ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಧ್ರುವನು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ನೋವು, ತನ್ನ ಪ್ರಯಾಣ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ತನ್ನ ಬಯಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಮುನಿಗಳು ಆ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಅಸಾಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಧ್ರುವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪಯಣ ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಎತ್ತರದ ಮರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಶಾಂತವಾದ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಬಳಿ ನೆಲೆಸಿದನು.

ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದವು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕಿದನು. ನಂತರ, ಅವನು ಕೇವಲ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಕೇವಲ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕಿದನು. ಸುಡುವ ಬೇಸಗೆ, ಭಾರಿ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಚಳಿಯ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲೂ ಅವನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಮೇಲೆಯೇ ಗಮನವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೂ ಯಾವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು, ಪ್ರಶಾಂತತೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬಾಲ ರಾಜಕುಮಾರನ ನೋಟವನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು.

ತಿಂಗಳುಗಳು ವರ್ಷಗಳಾಗಿ ಉರುಳಿದಂತೆ, ಧ್ರುವನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯು ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತೆಂದರೆ ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನದ ಮೇಲೆಯೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವಂತೆ ತೋರಿತು. ಅವನ ಭಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಭೂಮಿಯು ನಡುಗಿತು. ದೇವತೆಗಳು ಆ ಬಾಲಕನ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು. ಅವನನ್ನು ದುಷ್ಪ್ರೇರಣಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ಅವನ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದ ಆ ನೊಂದ ಮಗು ಈಗ ತಪಸ್ವಿಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದ.

ಕೊನೆಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಸಹಸ್ರ ಸೂರ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಆನಂದಭಾಷ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದ ಧ್ರುವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಅವನಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿದ್ದ ಧ್ರುವ ದುಃಖದಿಂದ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ ನಕ್ಷತ್ರವಾದ ಕಥೆಯಿದು. ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಏನೆಂದರೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಸೇರಬೇಕು ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಹೊರಡಲೇ ಬೇಕು. ಕಾರಣ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದೇ ಆ ಪ್ರಯಾಣ.